Każde źródło naukowe musi mieć stałą tożsamość, podstawę dostępu, informację o licencji lub ponownym użyciu oraz ślad pochodzenia. Źródła, które nie pozwalają na zamierzone wykorzystanie produkcyjne, są odrzucane lub pozostają wyłącznie referencyjne zamiast być po cichu scrapowane.
Tożsamość rekordu i pochodzenie
Każdy rekord naukowy powinien dać się powiązać z source_id, station_id lub inną jednoznaczną tożsamością źródła, czasem obserwacji i informacją o sposobie przetworzenia. Wartości pochodne i autorskie indeksy dodatkowo przechowują wersję algorytmu, hash parametrów i identyfikatory rekordów wejściowych.
Prawa użycia przed automatyzacją
Źródło nie trafia do automatycznego ingestu tylko dlatego, że jest publicznie widoczne w przeglądarce. Przed użyciem produkcyjnym potrzebna jest podstawa dostępu i warunki ponownego użycia zgodne z funkcją serwisu. Gdy prawa są niejasne, źródło może pozostać wyłącznie referencją bibliograficzną.
Historia, prawa i atrybucja użytkowa
Magazyn kanoniczny może zachowywać kolejne rewizje jednego zdarzenia dla audytu. Widok użytkownika wybiera jednak najnowszą zaakceptowaną rewizję logicznego zdarzenia, aby nie dublować np. tego samego trzęsienia po każdej korekcie USGS. Historia dowodowa nie jest w ten sposób niszczona. Link do źródła ma pomagać użytkownikowi sprawdzić pochodzenie informacji. Nazwa instytucji, DOI lub strona produktu nie zastępują informacji o świeżości i jakości konkretnego rekordu. GeoLira nie powinien przedstawiać treści zewnętrznej jako własnego pomiaru ani kopiować pełnej publikacji zamiast odsyłać do oryginału.