Een introductie tot Schumann-resonantie als familie van elektromagnetische resonanties met extreem lage frequentie in de aard-ionosfeercaviteit, samen met de meetgrenzen die belangrijk zijn bij het interpreteren van livegrafieken.
Wat Schumann-resonanties werkelijk zijn
Schumann-resonanties zijn wereldwijde elektromagnetische resonanties van de natuurlijke caviteit die wordt gevormd door het aardoppervlak en de lagere ionosfeer. Ze worden voornamelijk opgewekt door bliksem. De eerste modus wordt meestal waargenomen rond 7.8 Hz en hogere pieken liggen daarboven, maar exacte frequentie, breedte en amplitude variëren met voortplantingsomstandigheden, lokale tijd en de wereldwijde verdeling van onweersbuien.
Frequentie, amplitude, Q en het spectrogram
Frequentie geeft aan waar een spectrale piek ligt. Amplitude beschrijft de grootte van een gekalibreerd signaal. Lijnbreedte beschrijft de breedte van de resonantie en Q relateert de centrale frequentie aan die breedte. Spectrogramkleur zonder kalibratie kan relatieve intensiteit voorstellen, maar is niet automatisch een meting in pT of pT/sqrtHz. Deze grootheden zijn fysiek verschillend en mogen niet onderling verwisselbaar worden gebruikt.
Wat wel en niet kan worden afgeleid
Spectrale veranderingen kunnen informatie bevatten over bliksem, omstandigheden in de aard-ionosfeercaviteit en de kwaliteit van een lokale meting. Op zichzelf stellen ze geen effecten op gezondheid, stemming, bewustzijn of een specifieke persoonlijke ervaring vast. GeoLira scheidt fysieke metingen, afgeleide analyse en samengestelde indices, en de externe Near Live-bron wordt niet gepresenteerd als volledige gekalibreerde meting van alle F1-F4-modi.